ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΔΡΟΜΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΑΣΟΣ

Επιτέλους! Έφτασε η στιγμή που όλοι οι ιδιοκτήτες αυτοκινήτων περίμεναν! Οι πιο τυχεροί συγκαταλέγονται σ΄αυτούς που κατοικούν γύρω απ΄το ενοχλητικό βουνό του Υμηττού που πρόκειται να κοπεί στα δύο μόνο για πάρτη τους μιας και αποτελεί το μόνο εμπόδιο για την υλοποίηση ενός οδηγικού παραδείσου. Τα δέντρα που βρίσκονται εκεί τολμούν με αφύσικο πείσμα να εναντιώνονται στην πρόοδό μας. Για την ίδια την πρόοδο όμως, η φύση ποτέ δεν απότελούσε ιδιαίτερο πρόβλημα, αφού προτιμούσε ανέκαθεν να την καταστρέφει.

Έτσι τα δέντρα αυτά πολύ απλά θα κοπούν για χάρη του έργου που σχεδιάζεται να συμπληρώσει την περιφεριακή Υμηττού με νέους αυτοκινητοδρόμους που θα συνδέσουν τη βορειοανατολική Αθήνα με το Ελληνικό και εν συνεχεία με το αεροδρόμιο, το κέντρο και τη λεωφόρο Ποσειδώνος (συνολικό μήκος 62χλμ). Και ο χώρος όμως που πιάνουν τα δέντρα στην Πανεπιστημιούπολη δεν θα μείνει ανεκμετάλλευτος - 4000 απ΄αυτά πρόκειται να εξαφανιστούν για να κατασκευαστούν στη θέση τους 4 ανισόπεδοι κόμβοι και ένας αυτοκινητόδρομος.

Μπορεί κανείς εύκολα να κατανοήσει ότι όλες αυτές οι κινήσεις υπόκεινται σε μια γενικότερη αστική παρέμβαση στην περιοχή. Η τροπολογία του προεδρικού διατάγματος προστασίας του Υμηττού που σχεδιάζεται αποσκοπεί στον κατακερματισμό του δάσους σε ζώνες/χρήσεις γης όπου σε άλλες θα επιτρέπεται η κατασκευή αθλητικών και πολιτιστικών κέντρων και σε άλλες μέχρι ΄΄αναψυκτήρια΄΄.

Η επίθεση που συντελείται στην περιοχή δεν είναι ξαφνική ούτε οι σκοποί που επιδιώκονται πρωτότυποι. Ένα πλήθος παρόμοιων έργων και σχεδιασμών υποδεικνύουν τη κυριαρχούσα λογική: την υποταγή της φύσης στα βίτσια της ανάπτυξης. Τα βίτσια αυτά δεν είναι άλλα από τη άνεση, τη διευκόλυνση και τη μείωση του ΄΄χαμένου χρόνου΄΄. Σήμερα βέβαια ο χαμένος χρόνος διαρκεί όσο δεν βγάζεις χρήματα. Και το έργο στο οποίο αναφερόμαστε εξυπηρετεί ακριβώς αυτό. Να μειωθεί ο χρόνος να πας στη δουλειά σου. Να γίνεις πιο παραγωγικός. Και που ξέρεις...μπορεί ως αντάλλαγμα του κόπου σου να καταφέρεις να χτίσεις κάποιο αυθαίρετο μια και η περιοχή με το νέο δρόμο σύμφωνα με το νέο διάταγμα είναι αναπτύσσιμη.

Και μιας και περί αυτοκινήτων και αυτοκινητοδρόμων ο λόγος δεν μπορούμε να μην σχολιάσουμε ότι όλη αυτή η ΄΄πολιτική΄΄ και ΄΄λογική΄΄ οδηγούν ουσιαστικά στην πριμοδότηση του αυτοκινήτου. Αν και επίσημα διακυρήσσεται ότι οι νέοι αυτοκινητόδρομοι θα βοηθήσουν στην αποσυμφόρηση της κυκλοφορίας και τη βελτίωση της καθημερινότητάς μας, την ίδια στιγμή στα ΄΄πηγαδάκια΄΄ είναι κοινό μυστικό ότι και οι νέοι όπως και οι παλιοί αυτοκινητόδρομοι θα κορεστούν και αυτοί σύντομα (πολύ συντομότερα από ότι προβλέπουν οι επιστημονικές μελέτες τους). Γιατί; Γιατί τέτοιοι και τέτοιες είμαστε. Θέλουμε την ατομική μας καβάτζα (βλ.αυτοκίνητο) χωρίς να υπολογίζουμε το κοινωνικό σύνολο, το περιβάλλον, την ίδια μας την καθημερινότητα. Και είμαστε τόσο άπληστοι που όσο οι φωστήρες-κυβερνήτες μας και οι μεγαλοεργολάβοι μας δίνουν χώρο εμείς θα τον γεμίζουμε με αυτοκίνητα.

Ωστόσο τα πράγματα δεν έχουν μόνο αυτήν την όψη. Σε πολλές περιοχές όπου έχουν εξαγγελθεί παρόμοια έργα εμφανίστηκαν τοπικές κινήσεις κατοίκων δηλώνοντας την αντίθεσή τους στην καταστροφή του περιβάλλοντος και την υποβάθμιση της ζωής τους. Στο Βοτανικό, στο παρκάκι Κύπρου και Πατησίων και σε πολλές γειτονιές, στην εκτροπή του Αχελώου εμφανίστηκαν τέτοιες κινήσεις χωρίς να υποστηρίζουν κάποιο κόμμα ή να διεκδικούν κάποιο προνόμιο. Απλά προσπάθησαν και προσπαθούν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους! Και για να συνεχίσουμε σε θετικό κλίμα, πιστεύουμε ότι για τη διευκόλυνση και τη βελτίωση της κυκλοφορίας και της μετακίνησης μπορούν να γίνουν κάποια πρώτα βήματα. Πρώτον να σταματήσει (σταματήσουμε) κάθε σχέδιο για νέο αυτοκινητόδρομο και οποιαδήποτε παρέμβαση στον Υμηττό. Δεύτερον να αφήσουμε τα αυτοκίνητα και να αρχίσουμε να χρησιμοποιούμε μέσα μαζικής μεταφοράς, που μπορούν να μας εξυπηρετήσουν όλες και όλους χωρίς διακρίσεις, επιβαρύνουν πολύ λιγότερο το περιβάλλον και δεν χρειάζεται να ψάχνεις 20' για θέση πάρκινγκ. Και όσοι και όσες δεν αντέχουν το συνωστισμό και θέλουν να κινούνται ανεξάρτητα ας προμηθευτούν ένα ποδήλατο και να ζητήσουν (και εμείς μαζί) να γίνουν ποδηλατόδρομοι τώρα.

Παρ΄όλα αυτά όταν αναφέρεται κανείς στην οικολογία δεν μπορεί να σταθεί μόνο εκεί. Δεν έχουμε να επιλέξουμε μονάχα ανάμεσα στο αν θα πάρουμε μετρό ή θα μιμηθούμε εκένους τους φοιτητές και τις φοιτήτριες που πάνε παντού με το αμάξι-βραβείο-για-την-επιτυχία-τους-στις-πανελλήνιες πλημμυρίζοντας την Πανεπιστημιούπολη. Το οικολογικό ζήτημα είναι βαθιά πολιτικό και δεν έχει να κάνει με κάποια λοξοδρόμηση πολυδιαφημισμένη ως ΄΄πράσινη ανάπτυξη΄΄, ούτε με ρομαντικές ηθικολογίες. Η οικολογία αφορά ένα ριζικά διαφορετικό τρόπο να βλέπουμε τη φύση και τη σχέση μας με αυτήν. Όχι σαν ακόμη ένα προϊόν αναλώσιμο σαν όλα τα άλλα προς τη κερδοφορία μας ή την άνεσή μας αλλά σαν όρο αναγκαίο για την ίδια μας την ύπαρξη σ΄αυτόν εδώ τον πλανήτη.

ΚΑΜΙΑ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΥΜΗΤΤΟ

ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ Σ' ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΛΑΓΙΕΣ
ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΘΑ ΦΤΑΣΟΥΝΕ ΩΣ ΤΙΣ ΒΟΥΝΟΚΟΡΦΕΣ

Ελευθεριακή Παρέμβαση Φιλοσοφικής

ΠΑΝΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΣΧΕΔΙΑΖΟΜΕΝΗ ΤΣΙΜΕΝΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΥΜΗΤΤΟΥ.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΝΕΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΔΡΟΜΟ

ΟΥΤΕ ΕΚΛΟΓΕΣ ΟΥΤΕ ΕΚΔΡΟΜΕΣ

Και να που φτάσαμε στην τελική ευθεία... Αύριο-μεθαύριο πλησιάζει η μεγάλη μέρα της 13ης Μαΐου. Οι κάλπες στήνονται, τα ψηφοδέλτια τυπώθηκαν κι όλα έχουν πάρει το δρόμο τους: απ' τα κομματικά τραπεζάκια ακούγονται μέρα-νύχτα μουσικές για όλα τα γούστα, οι (κερασμένοι) καφέδες πάνε κι έρχονται, οι σημειώσεις μοιράζονται αβέρτα, τα κινητά και τα ονοματεπώνυμα φακελώνονται από παραταξιακά χέρια, οι ανακοινώσεις στα αμφιθέατρα πληθαίνουν ενώ δεν παραλείπουν να μας επισκεφτούν μέχρι και αρχηγοί κομμάτων (!).

Στα μάτια των φοιτητών και των φοιτητριών οι εκλογές παίρνουν πολλά πρόσωπα: για άλλους είναι η κατάλληλη στιγμή να αποδείξουν την δεξιά υπευθυνότητα ή την αριστερή αγωνιστικότητά τους, για άλλους πρόβα τζενεράλε (έρχονται και ευρω-εκλογές, τρομάρα τους), για άλλους η κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση... Για την φοιτητική πλειοψηφία όμως, ας μη γελιόμαστε, είναι η καλύτερη (και μάλιστα καθιερωμένη και ετήσια) ευκαιρία για βόλτα, για καφέ, για ψώνια, για μπάλα, για κάθε λογής άραγμα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της νοοτροπίας είναι ένα αφισάκι που κολλήθηκε αυτές τις μέρες στους τοίχους της φιλοσοφικής από γνωστούς ελληνόπληκτους μπουζουκόβιους (ταξιδιωτικούς) πράκτορες.

Το εν λόγω έντυπο καλεί τις φοιτήτριες/τές να εκμεταλλευτούν την “αργία” των εκλογών και να εκδράμουν στις εξοχές. Δε θα μας ενδιέφερε σαν κάλεσμα, αν δεν αποτύπωνε τη γενική εικόνα που έχει το φοιτητικό σώμα για την ενασχόληση με την πολιτική. Τη βλέπουν σαν μια υπόθεση των ειδικών (δηλαδή των παρατάξεων) που είναι ξένη προς αυτούς και προτιμούν να ασχοληθούν με το πώς θα απολαύσουν τη “φοιτητική ζωή” και θα γεμίσουν τον ελεύθερο χρόνο μέχρι να πάρουν το πτυχίο τους. Απ' την άλλη πλευρά (την αριστερή), οι αγωνισταράδες προσπαθούν να μας πείσουν ότι αν δε συμμετέχουμε στις εκλογές , είτε ως ψηφοφόροι είτε ως υποψήφιοι, είμαστε όλα όσα περιγράφονται παραπάνω: απολίτικοι-αδιάφοροι που “υποβαθμίζουν τις πολιτικές διαδικασίες του φοιτητικού συλλόγου”, για να δανειστούμε την ξύλινη γλώσσα που χρησιμοποιούν. Το παράδοξο είναι ότι με συνθήματα και άλλα φιλολογικά τρικ θέλουν να δείξουν πως η συμμετοχή στις εκλογές ισούται με την ενεργή συμμετοχή στα κοινά. Το πράγμα χειροτερεύει όταν, ενώ ζητάνε την ψήφο σου, παράλληλα διακηρύττουν την εναντίωσή τους στην αντιπροσώπευση και φλερτάρουν ανεπιτυχώς με έννοιες όπως η άμεση δημοκρατία. Σαν να λέμε ότι είμαστε ικανοί/ες να διαχειριζόμαστε οι ίδιοι τις υποθέσεις μας, αλλά χρειάζεται πού και πού να ψηφίζουμε και κάποιους που ξέρουν καλύτερα από μας “τις ανάγκες μας”...Για μας η άμεση δημοκρατία είναι ασυμβίβαστη με τις εκλογές, και μάλιστα συγκρούεται μαζί τους. Η εναντίωσή μας σ' αυτές δεν έχει καμία σχέση με αργίες, διακοπές ή εκδρομές.

Αρνούμαστε τις εκλογές όχι για να αφήσουμε χώρο στην αποπολιτικοποίηση και την απάθεια, αλλά γιατί θέλουμε να δώσουμε άλλο νόημα στην ίδια την πολιτική. Αυτό το νόημα βρίσκεται στις γενικές συνελεύσεις και στις καταλήψεις, στις συλλογικές και αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, κάθε φορά που παίρνουμε τις ζωές μας στα χέρια μας και κάνουμε στην άκρη κάθε είδους πεφωτισμένους ηγέτες, ειδικούς της πολιτικής, αντιπροσώπους και πρωτοπορίες. Για να μην αφήσουμε κανέναν να αποφασίζει για λογαριασμό μας, ας αποφασίσουμε εμείς για τα πάντα.

ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ
ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ

ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΑ ΣΤΑΥΡΩΝΑ, ΚΑΙ ΟΛΗ ΝΥΧΤΑ ΚΑΥΛΩΝΑ…

Επισήμως πλέον η σχολή μας βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο: το κυνήγι του ψηφοφόρου άρχισε! Τα μέλη των παρατάξεων έχουν ξεχυθεί στα αμφιθέατρα και τους διαδρόμους με σκοπό να σε πείσουν ότι είναι πιο μάγκες από σένα και καταλληλότεροι να τους αναθέσεις τις υποθέσεις σου. Τα πάντα γίνονται προς ικανοποίηση του πελάτη: αριστεροί και δεξιοί συναγωνίζονται λυσσωδώς για το ποιός σου εξασφάλισε την εξεταστική σου, για το ποιός σου εξασφάλισε τα περισσότερα βιβλία , κ.λπ, ποιός δηλαδή σε αντικατέστησε καλύτερα στη διαχείριση των υποθέσεων που σε αφορούν. Οι παρατάξεις όμως δε κολώνουν πουθενά… θα σε βγάλουν για καφέ, για κρασιά ή σε κανένα κλαμπάκι (ανάλογα τα γούστα) , θα σου βάλουν και τη μουσικούλα που προτιμάς, θα σου πουλήσουν και κανά γκομενιλίκι, άμα λάχει.
Και όλα τούτα για να σου δείξουν ότι η πολιτική είναι δουλειά των «ειδικών» , «φωτισμένων» μειοψηφιών που τους αναθέτεις τη διαχείριση των κοινών, μιας και τα ξέρουν «καλύτερα», ώστε εσύ να ξενοιάσεις απαθής και αδιάφορος. Στο πανεπιστήμιο όμως πέρα από την παράδοση της ανάθεσης , της αντιπροσώπευσης , των εκλογών και της απάθειας για τα κοινά υπάρχει και μια άλλη παράδοση που βλέπει την πολιτική διαφορετικά, που θεωρεί ότι η πραγματική , άμεση δημοκρατία δε βρίσκεται στις εκλογές αλλά στις γενικές συνελεύσεις. Εκεί όπου όλες και όλοι , χωρίς να διαχωριζόμαστε σε «ειδικούς» της πολιτικής και απλούς χειροκροτητές , μπορούμε ισότιμα να συμμετέχουμε, να μιλάμε και να αποφασίζουμε για αυτά που μας αφορούν άμεσα και χωρίς αντιπροσώπους. Συχνά βέβαια η πραγματικότητα των γενικών συνελεύσεων απέχει από τα παραπάνω. Συχνά οι κομματικές-παραταξιακές διενέξεις μονοπωλούν το ενδιαφέρον ενώ παράλληλα ο περισσότερος κόσμος που συμμετέχει περιορίζεται στην απλή επικύρωση προδιαμορφωμένων-παραταξιακών πλαισίων. Το ξεπέρασμα αυτής της κατάστασης δεν μπορεί παρά να έχει να κάνει με την πιο ενεργή συμμετοχή μας στις γενικές συνελεύσεις και την απαξίωση του κομματικού-παραταξιακού λόγου.
Γιατί για εμάς η πολιτική δεν έχει να κάνει με τη συμμετοχή στις εκλογές και με την ανάθεση της διεύθυνσης των ζωών μας σε άλλους. Ενάντια σε κάθε αντιπροσωπευτικό (εκλογές) και διαχωρισμένο (διοικητικά συμβούλια) θεσμό, αναγνωρίζουμε προς πρέπει όλοι και όλες να έχουμε πάθος για τα κοινά , ενεργώντας εμείς οι ίδιες και οι ίδιοι εδώ και τώρα μην αναθέτοντας σε κανέναν την διαχείριση αυτών που μας αφορούν. Ας γίνουμε κύριοι των ζωών μας.

ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ

Αφισοκόλληση αλα ΕΠΦ

*Η φαντασία στην...εξορία...μιας και η εμπνευσμένη αυτή σύνθεση, κατέβηκε από "εξορ(γ)ισμένους" εκπροσώπους της φοιτητικής αντιπροσώπευσης , των εκλογών και των δουσου.